بعد از ظهرِ اوایل پاییز هشتاد و هشت ، آفتاب در حال غروب بود . سوز سرمایی جنوبی از لابه لای کوهها ی سر به فلک کشیده می وزید و به طرف ما می آمد. همه زیر سقف اتاقها جلوی آفتاب نیمه جان بودیم، ُگله ُگله نشسته و ایستاده با هم پچ پچ می کردند . جوانی که تازه موهای صورتش سبز شده بود ، فینگ کرد توی دستش و انداخت گوشه کناری و دستش را با شلوارش تمیز کرد و گفت : (( خدا رحمتش کنه ... انگار همین دیروز بود که بنده خدا حلوا درست کرد و گفت : (( این حلوای منه ! بخورید و فاتحه بخوانید )). بعدش خودش خورد و قهقهه ای زد . )) صدای هن هن ماشین همه ی نگاه ها را به طرف خودش دزدید . آمبولانس آژیرکشان توی محوطه پادگان سر و ته کرد و عقب عقب آمد جلوی بهداری .